Als je een onroerend goed (ver-)koopt wordt er veelal eerst een compromis (of koop-verkoopbelofte) opgesteld en nadien een notariële akte. Waarom zorg je er maar beter voor dat die inhoudelijk niet verschillen? Hoe worden zo’n verschillen opgelost?
De ‘waarde’ van de documenten
In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht heeft een compromis niet minder waarde dan een notariële akte. Het is al evenmin een voorlopig document dat dan later vervangen wordt door de akte die wordt opgesteld. Beide documenten hebben dezelfde waarde.
Verschillen en dan?
Werden bepaalde afspraken uit de compromis niet hernomen in de notariële akte, dan heb je veelal goede argumenten om te zeggen dat die toch gelden, tenzij de andere partij zou kunnen aantonen dat het jullie gezamenlijke bedoeling was dat ze zouden komen te vervallen. Hetzelfde geldt voor afspraken die niet in de compromis maar wel in de notariële akte staan. Ook die gelden.
Moeilijker wordt het als de compromis en de notariële akte onderling tegenstrijdig zijn. Als er dan niet in de overeenkomsten staat welke primeert is het wel eens onzekerheid troef. Er moet dan achterhaald worden wat de bedoeling was van de partijen.
Hoe vermijden?
Je kan zo’n discussies dan ook maar best vermijden. Dat kan je al doen door voor de opmaak van de compromis (of aan- en verkoopbelofte) een beroep te doen op de notaris die later ook de akte opmaakt. Vraag minstens aan de notaris om de bepalingen van de compromis te respecteren in zijn akte. Lees verder het ontwerp van notariële akte dat aan jou wordt overgemaakt grondig door.
Open Immovlan